W pogoni za Luftwaffe

.: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :.
Uwaga! Dopisanie nowego wątku czy też tematu będzie skutkowało ujawnieniem Twojego IP.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody proszę zrezygnuj już teraz.
Dodanie wątku przez Ciebie będzie jednoznaczne ze zgodą na ujawnienie Twojego IP.
Imię i nazwisko
E-mail
OdpowiedĽ Lotnictwo w Wielkpolsce 1919-1920 (2018-05-01, 16:18)
Łukasz
II. Eskadra Wielkopolska (13. Eskadra Myśliwska) c. d.     
    
W następnych dniach aktywnie działała załoga plut. Tomaszewski?plut. J. Lipiński, która 8,9,10 sierpnia patrolowała obszar na wschód od Mińska. Inne załogi w tych dniach wykonały tylko 3 loty. Wkrótce potem 2 eskadra wielkopolska przeniosła się na lotnisko Serebrianka pod Mińskiem, rozszerzając jednocześnie obszar działania na twierdzę bobrujską. Szczególnego nasilenia nabrały działania eskadry w trzeciej dekadzie sierpnia. Większość lotów bojowych polegała na bombardowaniu dworca i twierdzy Bobrujsk. Podczas działań nad twierdzą szczególnie wyróżniły się załogi: kpr. A. Smętkowski? st. szer. T. Dzierzgowski?20?22 sierpnia, plut. Tomaszewski?ppor. K. Ziembiński? 21 sierpnia, a także ppor. J. Łuczak?kpt. Raden?23 sierpnia. Rozpoznanie lotnicze okazało się bardzo pomocne podczas podjętego kilka dni później ataku na Bobrujsk. W ciągu września 2 eskadra wielkopolska dysponowała 5?6 sprawnymi samolotami, przy pomocy których wykonała w tym miesiącu 32 loty bojowe. Większość lotów miała charakter wywiadowczy. Loty takie, jak na przykład zadanie rozpoznania okolic miejscowości Lubonic i Kurzan wykonane przez załogę pil. kpr. A. Smętkowski?obs. kpr. T. Dzierzgowski 21 września trwały około godziny. Zdarzały się też jednak loty na bombardowanie wojsk naziemnych przeciwnika. Na przykład 25 września1919 r. załoga pil. kpr. A. Smętkowski?obs. plut. J. Lipiński na samolocie DFW C.V zrzuciła 6 bomb o ogólnej wadze 75 kg i uszkodziła pociąg pancerny na linii kolejowej Bobrujsk?Żłobin. Jedyny lot grupowy we wrześniu został wykonany 12 dnia tego miesiąca, kiedy to trzy załogi samolotów atakowały sowiecki pociąg pancerny. W międzyczasie 9 września eskadra przeniosła się na nowe lotnisko w Bobrujsku, gdzie pracowała odtąd na rzecz 1 wielkopolskiej dywizji strzelców oraz dla sztabu 4?ej armii gen. Szepetyckiego.     
Październik był bardzo aktywnym miesiącem w działalności eskadry. Wykonała ona wtedy 39 lotów bojowych od 1 do 25 października. Jesień i zima ograniczyły bardzo mocno działalność eskadry, która ograniczyła się do rozpoznań, bombardowania pociągów pancernych, operujących przy froncie mostów kolejowych na linii Bobrujsk?Żłobin. Ograniczenie działalności jednostki było spowodowane śniegiem, który utrudniał starty samolotów, a eskadra nie posiadała nart do samolotów. Z tego powodu pomimo tego, że posiadała ona sześć samolotów (1 Fokker D.VII, 1 Alb.C.X, 1 Halb. C.V, 2 Halb. CL.II, 1 DFW C.V), w tym pięć sprawnych, lotnicy jednostki w listopadzie nie wykonali żadnego lotu bojowego. W grudniu 1919 r. sytuacja nieco się poprawiła i eskadra wykonała dwa loty wywiadowcze (14 i 17XII), 5 próbnych i 5 służbowych. Na początku nowego roku sytuacja eskadry nie wyglądała lepiej. Z powodu dużego śniegu i braku nart lotnicy wykonali w styczniu tylko 3 loty bojowe, w tym jeden zakończony uszkodzeniem samolotu Halberstadt CL.II przez załogę plut. pil. K. Jankowski?obs. kpr. Zagierski. Załoga na szczęście nie poniosła żadnych obrażeń. W lutym eskadra z tych samych powodów wykonała zaledwie jeden lot bojowy. Mianowicie 19.02.1920 r. załoga por. pil. E. Norwid?Kudło i ppor. obs. J. Ziembiński z I Grupy Lotniczej Wielkopolskiej wykonała na samolocie Albatros B.II lot zwiadowczy w rejonie Bobrujska na zlecenie dowództwa tej grupy. Lotnicy zanotowali w raporcie po locie, że ?na froncie spokój, brak ruchu?.     
Zastój w działaniach bojowych w tym okresie wynikał też z tego, że w ramach zimowej reorganizacji jednostek lotniczych dowództwo lotnictwa postanowiło przeformować eskadrę z wywiadowczej na myśliwską. W związku z przeformowywaniem eskadra zdała innym eskadrom większość swoich samolotów z wyjątkiem dwóch. Jednostkę opuścił lotniczy personel obserwatorski, a pozostali sami piloci. Eskadrę opuściło też część szeregowych, przez co pozostali musieli częściej pełnić służby. Służby te były pełnione w ciężkich warunkach zimowych, co spowodowało to, że żołnierze bardzo często chorowali. Sytuacja poprawiła się wraz z nadejściem wiosny.     
W marcu 1920 r. eskadra otrzymała nowe samoloty. Były to zakupione w Austrii dość dobre myśliwce Albatros D.III (Oeffag), które były produkowane w tym kraju na licencji niemieckiej. Eskadra otrzymała 10 takich samolotów, z których w końcu marca 7 było gotowych do lotu. Z końcem tego miesiąca personel i sprzęt jednostki osiągnęły gotowość bojową. Jak gdyby zakończeniem procesu reorganizacji eskadry była zmiana nazwy i numeru taktycznego w kwietniu. Jednostka stała się 13 eskadrą myśliwską. Wiosną 1920 r eskadra weszła w skład VII dywizjonu lotniczego, który powstał z przekształcenia dawnej I?ej Wielkopolskiej Grupy Lotniczej. W końcowym okresie przeformowywania, 1 marca 1920 r., eskadra została przydzielona do 10 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, na rzecz której miała działać. Eskadra nadał stacjonowała w Bobrujsku. Jednostka wznowiła działalność bojową 22.III.1920 r., kiedy to dowódca por. pil. E. Norwid?Kudło wykonał lot wywiadowczy nad frontem. Do końca tego miesiąca jednostka wykonała jeszcze 8 lotów bojowych. W związku z ponownym przystąpieniem do działalności bojowej dowództwo przydzieliło eskadrze następujące zadania: niedopuszczanie do przekraczania linii frontu przez sowieckie samoloty, loty wywiadowcze w rejonie stacjonowania (Bobrujska). W ciągu kwietnia eskadra nie mogła rozwinąć akcji myśliwskiej z powodu braku przeciwnika w powietrzu. Sowieccy lotnicy stosunkowo rzadko pokazywali się w rejonie Bobrujska. Piloci startowali kilkakrotnie z zasadzek na przechwyceni wrogich samolotów, powiadomieni przez wojska naziemne przez specjalną linię telefoniczną, ale nie zdołali dogonić przeciwnika. Natomiast jednostka odniosła inny sukces. Udało się jej sparaliżować działalność sowieckiej kompanii balonów obserwacyjnych koło Antonówki. Za każdym razem, gdy bolszewicy wypuszczali balon na uwięzi w powietrze, samoloty eskadry startowały w celu jego zniszczenia. To zmuszało czerwonoarmistów do ściągania balonu, przez co jego załoga nie mogła prowadzić obserwacji. Ta zabawa w kotka i myszkę zakończyła się ostatecznie zestrzeleniem sowieckiego balonu. W związku z brakiem przeciwnika w powietrzu większość zadań eskadry w kwietniu polegała na lotach rozpoznawczych i atakowaniu celów naziemnych. Wielokrotnie cele naziemne były atakowane ogniem karabinów maszynowych z wysokości poniżej stu metrów. Celami w czasie tych ataków były tabory konne, kolumny piechoty, barki na Berezynie, pociąg pancerny. Ataki te były przeprowadzane przy pomocy samych karabinów maszynowych, co ograniczało straty nieprzyjaciela. Straty wroga ograniczały się najprawdopodobniej do pewnej liczby zabitych ludzi i koni. Ciężko było wyrządzić szkodę pociągowi pancernemu wroga samymi karabinami maszynowymi. Innym efektem działalności eskadry było to, że gdy jej samoloty przelatywały w pobliżu stanowisk sowieckiej artylerii, ta przestawała strzelać, ażeby nie zdradzać swoich pozycji. Piloci wykonywali najczęściej loty grupowe kilkoma samolotami. Najlepiej charakter tych działań oddaje jeden z meldunków:    
?Sprawozdanie z lotu nr 2 z 10.04.20     
lot por. Szczudłowski, kpr. Patalas, plut. Jankowiak, plut. Smętkowski,    
Zbadali odcinek Bobrujsk?Parycze?Jakimowskaja, ostrzelali bolszewickie tabory.    
Na odc. Bobrujsk?Parycze żadnego ruchu nie zauważono.     
Na odc. Parycze?Jakimowskaja, na drodze prowadzącej od Jakimowskaja do Sobrodje, na wschodnim brzegu Berezyny, koło mostu bateria przeciw aeroplanowa, składająca się z 4 dział, która ostrzeliwała nasze samoloty, 100 strzałów. Z prawej strony tej drogi koło lasu składy amunicji. Most na Berezynie pod Jakimowskaja nie dokończony, część zbudowana, druga część w budowie. Na wsch. brzegu mostu 3 pancerne samochody. Wieś Jelen?[ nie czytelne ] obsadzona przez bolszewickie wojsko i tabory.    
Obozy i wojsko były ostrzeliwane przez lotników z kulomiotów?.     
Najbardziej intensywny okres działalności bojowej w kwietniu przypadł na 4 dni po 14 kwietnia, kiedy to piloci wykonali 18 lotów. Podczas jednego z tych lotów, w trakcie ataku na stanowiska sowieckiej artylerii, został zestrzelony i dostał się do niewoli pilot ppor. pil. Wł. Filipiak. Wkrótce jednak zbiegł z niewoli i powrócił do własnej jednostki. Podobnego losu nieco wcześniej na szczęście uniknął plut. pil. K. Jankowski, którego samolot 10 kwietnia 1920 r .w wyniku ognia sowieckich karabinów maszynowych został poważnie uszkodzony, ale pilotowi udało się powrócić na własne lotnisko. Bardzo często samoloty były nieszkodliwie podziurawione kulami wroga i nie klasyfikowano ich nawet jako uszkodzone. W wyniku intensywnych walk stan samolotów eskadry zmniejszył się z 11 na początku kwietnia do 8 w końcu tego miesiąca, z których 5 było sprawnych.     
W związku z tym, ze w rejonie Borysowa, gdzie działała 14 eskadra lotnicza ( dawna III eskadra wielkopolska ), zaczęły aktywnie działać sowieckie myśliwce, 31 kwietnia 13 eskadra oddelegowała do Żodzina ( lotnisko 14 eskadry ) klucz dwóch samolotów w składzie plut. pil. A. Smętkowskiego i plut. pil. L. Patalasa. Ubezpieczali oni działania swoich kolegów z 14 eskadry wywiadowczej do 5 maja, po czym powrócili na lotnisko w Bobrujsku. Jednakże, mimo wielokrotnych startów na przechwycenie wrogich maszyn, nie doszło do w tym czasie do walk powietrznych.     
Twój komentarz:
Zdjęcie
    Lokalizacja
    Podgląd posta
    Powrót do tematówPowrót do wątku