W pogoni za Luftwaffe

.: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :.
Uwaga! Dopisanie nowego wątku czy też tematu będzie skutkowało ujawnieniem Twojego IP.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody proszę zrezygnuj już teraz.
Dodanie wątku przez Ciebie będzie jednoznaczne ze zgodą na ujawnienie Twojego IP.
Imię i nazwisko
E-mail
OdpowiedĽ Lotnictwo w Wielkpolsce 1919-1920 (2018-05-01, 16:18)
Łukasz
II. Eskadra Wielkopolska (13. Eskadra Myśliwska) c. d.    
    
    
Maj okazał się najintensywniejszym miesiącem działań bojowych 13 eskadry na froncie. W czasie tego miesiąca eskadra wykonała 137 lotów bojowych mając do dyspozycji 7 samolotów. Najbardziej intensywna praca bojowa eskadry przypadła na trzecia dekadę maja, co było związane z intensywnymi walkami polsko?rosyjskimi na odcinku Berezyny. W dniach od 20 do 31 maja 1920 r. piloci jednostki wykonali 68 lotów bojowych. Większość z nich to były loty rozpoznawcze połączone z atakami na wycofujące się w kierunku Berezyny wojska sowieckie. Eskadra nie poniosła w czasie tych walk żadnych strat, a na dodatek odniosła kilka sukcesów w bojach powietrznych, ponieważ lotnictwo sowieckie aktywnie zaangażowało się w walki w rejonie Jakimowskaja. 19 maja 1920 r .pil. plut. Ludwik Patalas po walce powietrznej nad bazowym lotniskiem eskadry w Bobrujsku zgłosił zestrzelenie sowieckiego myśliwca typu Nieuport. Jednak w rzeczywistości rosyjski pilot G. S. Sapożnikow powrócił na swoim Nieuporcie 24 na własne lotnisko trafiony w kadłub samolotu jednym pociskiem. Warto przytoczyć tutaj fragmenty z tego meldunku, ponieważ pomoże to ocenić nam naszego pilota:    
?19 maja. Sapożnikow. Nieuport 24 nr 2228.    
zadanie: bombardowanie Bobrujska z wysokości 1600 m...[ ]...bomby zrzucone w Bobrujsku. Nad Bobrujskiem był atakowany z góry i trzy razy od tyłu przez nieprzyjacielski myśliwiec Albatros D.3. Po niewielu figurach wszedł na ogon przeciwnika i zaatakował go. Po upływie 5?10 min. przeciwnik wykorzystując przewagę szybkości wycofał się z powodu wyższości (naszego pilota?przypis autora). Podczas przeglądu po lądowaniu wykazano 1 dziurę po kuli karabinu maszynowego w kadłubie, która przeszła z prawej strony kadłuba za siedzeniem. Kula przeszła niewiele centymetrów od siedzenia?.     
Jak widzimy Polak w rzeczywistości nie zestrzelił Rosjanina. Chociaż po kilku nieudanych atakach sam został zaatakowany przez Gieorgija S. Sapożnikowa, który w czasie wojny polsko?sowieckiej miał uzyskać pięć zwycięstw powietrznych, to jednak nie dał się zestrzelić. Następnego dnia (20.V.1920 r.) dowódca jednostki por. pil. E. Norwid?Kudło w czasie lotu szturmowego ?spotkał w drodze koło Jakszyc bolszewicki samolot, który po krótkiej walce zaatakowawszy go zestrzelił?. Bolszewicki myśliwiec typu Nieuport spadł po nieprzyjacielskiej stronie frontu. W tym samym okresie w wyniku innych walk powietrznych piloci eskadry zmusili do przymusowych lądowań cztery inne samoloty rosyjskie. Dodatkowo wykonano kilkanaście pościgów za wrogimi aeroplanami. Bilans walk powietrznych okazał się więc korzystny dla naszych pilotów, którzy nie ponieśli żadnych strat ze strony rosyjskich pilotów.     
W czerwcu 13 eskadra myśliwska prowadziła wraz z 12 eskadrą wywiadowczą intensywne działania, ponieważ inne eskadry stacjonujące w rejonie 4 armii miały znikomą wartość bojową. W wyniku tego na tych dwóch eskadrach spoczął obowiązek wykonywania lotów wywiadowczych .na froncie przebiegającym wzdłuż rzeki Berezyny. Piloci eskadry wykonali w ciągu czerwca 116 lotów bojowych. W końcu czerwca nastąpiło natarcie oddziałów sowieckich, a polskie oddziały rozpoczęły odwrót. 29 czerwca był ostatnim dniem aktywnej akcji lotniczej eskadry na linii Berezyny, gdy lotnicy jednostki przeprowadzili kilka lotów wywiadowczych i szturmowych w rejonie przyczółków i przepraw nieprzyjacielskich.     
W związku z odwrotem w ciągu lipca eskadra zmieniła kilkakrotnie lotniska przechodząc do Baranowicz, Hajnówki i Siedlec. Na tym ostatnim lotnisku nastąpił nieco dłuższy postój i akcja bojowa eskadry wzrosła, gdyż atakowano bolszewików przeprawiających się przez Bug. Z powodu ciągłej zmiany lotnisk i złego stanu technicznego maszyn (np. 08.07.1920 r. eskadra miała 12 maszyn, z których 1 była zupełnie rozbita, silniki z dwóch wysłano do remontu na Ławicę, 7 samolotów miało uszkodzone kadłuby, a tylko dwa były gotowe do lotu) eskadra wykonała w lipcu tylko 44 loty bojowe. Z pośród pilotów w tym miesiącu wyróżnił się sierż. pil. Antoni Smętkowski, który wykonał największą liczbę lotów (sześć) z pośród personelu jednostki w lipcu.     
Na przełomie lipca i sierpnia lotnicy wykonali z Siedlc kilka lotów rozpoznawczych w rejon Brześcia, a następnie wraz z pozostałym personelem jednostki przenieśli się na lotnisko Siekierki pod Warszawą. W dniach 1 i 3 sierpnia eskadra wykonywała loty wywiadowcze w trójkącie Pułtusk?Nasielsk?Ciechanów. Te działania wyczerpały jednak siły eskadry do tego stopnia, że w pierwszej dekadzie sierpnia zaprzestała działań. W związku z planami kontrofensywy polskiej dowództwo przeprowadziło nowy przydział eskadr lotniczych do poszczególnych armii. 13 eskadra myśliwska wraz z 1, 12 eskadrami została przydzielona do 5?ej armii na rzecz, której miała pracować. Przystępując do bitwy warszawskiej eskadra posiadała (12VIII) sześć samolotów myśliwskich (3 Albatrosy D.III i 3 Fokkery D.VII), z których pięć było sprawnych. Jednostka weszła do akcji 15 sierpnia, kiedy to jej samoloty atakowały pozycje wojsk nieprzyjacielskich w rejonie Nasielska. W trakcie ataku na sowiecką kolumnę amunicyjną wyróżnił się ppor. pil. Wł. Zdunik. Eskadra lecąc na małej wysokości ostrzeliwała piechotę nieprzyjacielską i tabory wroga. W ciągu dwóch następnych dni (16.08 i 17.08.1920) eskadra współdziałała z piechotą w walkach o Pułtusk. 18 sierpnia 1920 r. cała eskadra brała udział w walkach o Ciechanów, wykonując tego dnia 8 lotów bojowych. Ceną za to była strata jednego pilota. W czasie ataku szturmowego został zestrzelony ogniem karabinów maszynowych z ziemi i zginął sierż. pil. Kazimierz Jankowski na samolocie Fokker D.VII. 19 i 20 sierpnia kilka samolotów trzynastej eskadry atakowało oddziały kawalerii Gaj?Chana w rejonie Płocka. Został wówczas trafiony samolot sierż. pil. L. Patalasa, ale ten przytomnie przeciągnął lot uszkodzonej maszyny i wylądował tuż za liniami własnych oddziałów. W walkach o to miasto ponownie wyróżnił się ppor. pil. Wł. Zdunik, który skutecznie zwalczał sowiecką artylerię i gniazda cekaemów. W dniach od 15 do 20 sierpnia personel lotniczy eskadry wykonał 15 lotów, wystrzelał 12.000 sztuk pocisków do karabinów maszynowych. Cenna za to był poległy sierż. K. Jankowski, jeden samolot i sześć dalszych uszkodzonych. Po zakończeniu bitwy warszawskiej eskadra przeniosła się do Dojlid pod Białymstokiem, a 25 sierpnia w związku z zarysowaniem się nowej linii frontu dowództwo wydało rozkaz o przegrupowaniu jednostek lotniczych, w wyniku którego 13 eskadra została przekazana z 5?ej armii do 2?giej armii. Wraz z tą armią eskadra wzięła udział w bitwie nad Niemnem. W czasie ofensywy na Grodno samoloty jednostki wspierały własną piechotę w czasie walk lokalnych nad Świsłoczą i pod Oleskiem. Rzadziej natomiast piloci wykonywali bliskie rozpoznania. Najbardziej wyróżniła się eskadra 25 września, kiedy rozpoczął się bezpośredni atak na Grodno. Swoimi brawurowymi atakami lotnicy 13 eskadry zadali nieprzyjacielowi duże straty. Mimo silnego ognia karabinów maszynowych lotnicy zniżali się do wysokości poniżej 100 m ostrzeliwując ogniem karabinów maszynowych artylerię i rowy strzeleckie. W tym dniu piloci eskadry zaatakowali sowiecki pociąg pancerny, ale nie wiadomo z jakim skutkiem. Po zdobyciu Grodna eskadra przeniosła się na tamtejsze lotnisko. W kolejnych dniach głównym zadaniem lotników jednostki było utrzymywanie łączności z czołowymi oddziałami, które goniły uciekającego nieprzyjaciela. Przy okazji atakowali też maszerujące kolumny i tabory wroga. W bitwie nad Niemnem 13?ta eskadra myśliwska wykonała łącznie 49 lotów bojowych, z czego 17 rozpoznawczych, 23 na wsparcie piechoty, 3 na przechwycenie wrogich samolotów i 6 łącznikowych. Na początku października eskadra przeniosła się do Lidy. Z nowego lotniska eskadra wykonywała loty przeciwko wycofującym się oddziałom sowieckim (m.in. 1,2,3 i 4.X). ) Przykładowo 1 października trzech pilotów (por.pil. K. Olechnowicz, ppor. pil. K. Ziembiński i sierż. pil. Wł. Filipiak) na trzech Albatrosach D.III podczas lotu wzdłuż szosy Nowogródek?Mir ostrzelało kolumnę stu furmanek, obóz wojskowy i trzy samochody. Samolot sierż. pil. Wł. Filipiaka otrzymał nie groźny postrzał karabinowy w skrzydło. Wkrótce eskadra zakończyła swoje działania bojowe ze względu na zawarty rozejm. Za odwagę wykazaną na froncie kilku lotników eskadry otrzymało Krzyże Walecznych i Ordery Virtuti Militari. Jak mogliśmy się przekonać blisko półtoraroczna działalność frontowa w pełni wykazała wielką wartość bojową eskadry. Jej personel wykazał się poświęceniem i odwagą w wykonywaniu lotów bojowych, zwłaszcza w atakach szturmowych, chociaż najczęściej przyszło mu działać w warunkach silnego ognia przeciwlotniczego wroga i braków sprzętowych. Kilka starć pilotów eskadry z radzieckimi lotnikami wykazało ich wyższość nad tymi ostatnimi. Ogółem praca eskadry wyraziła się 547 lotami bojowymi w łącznym czasie 793 godzin. Piloci zestrzelili 1samolot wroga, 4 inne zmusili do przymusowych lądowań, zniszczyli 1 balon wroga, zrzucili ok. 600 kg bomb, wystrzelali 70.000 sztuk amunicji do karabinów maszynowych i zadali nieznane straty wojskom naziemnym przeciwnika. Ceną za to było trzech poległych lotników. Po wojnie 13 eskadra myśliwska powróciła do Poznania, gdzie w 1921 r. weszła skład 3?go pułku lotniczego.     
    
    
Twój komentarz:
Zdjęcie
    Lokalizacja
    Podgląd posta
    Powrót do tematówPowrót do wątku