W pogoni za Luftwaffe

.: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :: Forum dyskusyjne :.
Uwaga! Dopisanie nowego wątku czy też tematu będzie skutkowało ujawnieniem Twojego IP.
Jeśli nie wyrażasz na to zgody proszę zrezygnuj już teraz.
Dodanie wątku przez Ciebie będzie jednoznaczne ze zgodą na ujawnienie Twojego IP.
Imię i nazwisko
E-mail
OdpowiedĽ Lotnictwo w Wielkpolsce 1919-1920 (2018-05-01, 16:18)
Łukasz
IV. Eskadra Wielkopolska (cz. 2)    
    
W ramach przegrupowywania wojsk polskich do kontruderzenia znad Wieprza rozkazem z 11 sierpnia została przydzielona do 4 Armii i miała zostać wysłana do Lublina. Jednak eskadra nigdy tam nie dotarła, ponieważ wobec trudnej sytuacji na froncie południowym szef lotnictwa 6 armii mjr. Faunt le Roy 13 sierpnia poprosił o pozwolenie użycia jednostki na tym odcinku frontu, aż do czasu zlikwidowania zagrożenia. Naczelne dowództwo wyraziło na to zgodę. Owym zagrożeniem była ofensywa Pierwszej Konnej Armii Budionnego na Lwów, która rozpoczęła się 12 sierpnia. Wojska polskie na południu cofały się przed natarciem kawalerii sowieckiej, ponieważ nie mogły stawić skutecznego oporu z powodu przekazania połowy sił na północny odcinek frontu, które miały wziąć udział w polskiej kontrofensywie. Posuwające się w kolumnach oddziały sowieckiej kawalerii stanowiły wyśmienity cel dla ataków lotnictwa. Dlatego w momencie rozpoczęcia ofensywy Budionnego na Lwów jego kawaleria stała się celem ataków eskadr III dywizjonu lotniczego. Lotnictwo rozpoznawało kierunki marszu sowieckiej kawalerii i nękało ją częstszymi atakami, prowadzonymi nieraz tylko przez pojedyńcze samoloty. Działania takie można było prowadzić dzięki zupełnemu brakowi akcji ze strony sowieckiego lotnictwa. Ataki polskich lotników opóźniały posuwanie się Armii Budionnego. W tych walkach uczestniczyła też 15 eskadra myśliwska w ramach III dywizjonu lotniczego. Już 13 sierpnia, gdy dowództwo lotnictwa 6 armii otrzymało zgodę na użycie eskadry, cztery jej samoloty zostały użyte do ataków na kawalerię sowiecką. Ataki te nie były z pozoru proste.     
Ażeby skutecznie zaatakować kolumnę kawalerii należało ją zaskoczyć, gdy maszerowała w zwartej grupie, ponieważ rozproszony oddział ponosił minimalne straty. W celu zaskoczenia sowieckiej kawalerii piloci eskadry unikali krążenia nad celem, zauważywszy dogodny cel lecieli w jego kierunku bez gwałtownych manewrów. W przypadku zauważenia przez przeciwnika zmieniali kierunek lotu i oddalali się, aby upewnić przeciwnika, że nie jest celem ataku, a następnie próbowali powrócić nad dany cel po upływie pewnego czasu i w odpowiednim do przeprowadzenia ataku kierunku, oraz na odpowiedniej wysokości. Gdy atakowali najpierw zrzucali bomby na zwarty oddział, dopiero potem ostrzeliwali rozproszony oddział z ?kulomiotów?. Samoloty przeprowadzały atak z małej wysokości, ponieważ umożliwiało to szybkie znikanie z pola widzenia i ostrzału przeciwnika, a także zaskoczyć maszerujący oddział. Ataki takie przeprowadzano niejednokrotnie poniżej 50 m. Zadawały one nieprzyjacielowi bardzo duże straty w ludziach i koniach. Celny ogień karabinów maszynowych karabinów maszynowych armii konnej, umieszczonych na taczankach, dawał się dotkliwie we znaki pilotom, a samoloty powracały prawie z każdego lotu przeszyte w wielu miejscach kulami. W dniu 14 sierpnia personel eskadry wykonał kilka lotów tego typu przeciwko nacierającej kawalerii.     
W dniach od 15 do 18 sierpnia doszło do kulminacyjnych walk lotnictwa z Budionnym, ponieważ we froncie powstała dwudziesto kilku kilometrowa luka miedzy Buskiem a Kamionką, w którą wtargnęły masy sowieckiej kawalerii. Dowództwo frontu południowego użyło swojej ostatniej rezerwy?III dywizjonu lotniczego. Dzięki kilkudniowym, ciągłym atakom kilkunastu samolotów tej jednostki spowolniono posuwanie się wroga, co umożliwiło wojskom naziemnym opanowanie sytuacji. W walkach tych oczywiście udział wzięła 15 eskadra. W dniu 15 sierpnia samoloty eskadry startowały dwukrotnie do walki z nieprzyjacielem. Raz przed południem, drugi raz pod wieczór. Ten drugi lot był wyjątkowo ciężki, gdyż na cztery startujące Fokkery powróciły tylko dwa. Sierż. pil. Rozmiarek otrzymał ciężki postrzał w nogi, pomimo to zdołał przelecieć na naszą stronę i wylądować na lotnisku pomocniczym w Krasnym, przy czym samolot wpadł do rowu i przewrócił się na plecy. Ranny pilot przewieziony do Lwowa zmarł 25 sierpnia. Natomiast por. pil. Hendriks otrzymał trafienie w silnik i wylądował awaryjnie pomiędzy liniami okopów polsko?sowieckich. Silnie ostrzeliwany przez bolszewików przedostał się do naszych linii. W nocy wraz z mechanikami próbował ratować uszkodzony samolot, ale bez skutku z powodu silnego ostrzału nieprzyjaciela. W ciągu dwóch następnych dni (16 i 17 sierpnia) eskadra w składzie czterech pilotów wykonała 26 lotów frontowych w czasie 35 godzin lotu, zrzucając około 300 kg bomb i wystrzeliwując około 10000 sztuk naboi z k.m.. Piloci eskadry wykonywali po kilka lotów np.17VIII20 r. por. Dziembowski i ppor. Lewandowski wykonali po 4 loty. Nieprzyjaciel ponosił duże straty w wyniku ataków eskadry. Przykładem tego jest fragment raportu z lotu wykonanego 16 sierpnia d?cy eskadry por. Dziembowskiego i ppor. Lewandowskiego:     
?Na drodze Jabłonówka?Busk i na drodze odchodzącej od tej drogi w stronę Bugu 1000 koni i liczne tabory, które nieprzerwanym sznurem wypełniały całą drogę, ogniem kulomiotów ( ostrzeliwaliśmy?przypis autora), zadając uciekającemu nieprzyjacielowi znaczne straty...?     
Za akcje wykonane w ciągu tych dwóch dni eskadra została wymieniona w rozkazie pochwalnym dowództwa frontu południowego. Sukcesy lotnictwa w walce z kawalerią, w tym 15 eskadry, potwierdził przechwycony szyfrogram wroga z 18.VIII.1920 r.:    
? 18VIII godz. 15 w ostatnich dniach nieprzyjaciel w szerokim zakresie zastosował w walce z kawalerią samoloty, w ten sposób kompensując zbyt szczupłe siły. W dniu 16 i 17 sierpnia eskadry nieprzyjaciela w liczbie dochodzącej do 9 samol. krążyły nad nacierającymi kolumnami konnej armii. Zuchwale zniżając samoloty, nieprzyjaciel ostrzeliwał nasze oddziały, zarzucał je bombami... [ ] ...Wojska atakowane z powietrza niemniej, niż trzy razy na dzień, mają ogromne straty w ludziach i koniach. W jednej tylko 6 dywizji kawalerii w dn. 17VIII zabito i raniono przeszło 100 ludzi i 100 koni...?     
Ceną za sukcesy eskadry był zestrzelony 17 sierpnia samolot pilotowany przez ppor. Lewandowskiego. W związku ze zbliżaniem się bolszewików eskadra przeleciała wraz z innymi jednostkami III dywizjonu z lotniska Lewandówka we Lwowie na lotnisko pod Przemyślem, pozostawiając we Lwowie zapas paliwa i amunicji oraz paru mechaników. Przez kilka dni samoloty rano przylatywały do Lwowa i po całodziennej działalności frontowej powracały do Przemyśla. Gdy sytuacja się poprawiła 24.VIII.1920 r., jednostka powróciła do Lwowa i w kolejnych dniach atakowała wycofujące się na północ oddziały Budionnego. Ponowne nasilenie walk eskadry z jednostkami Armii Konnej nastąpiło na przełomie sierpnia i września podczas bitwy pod Komarowem leżącego na południe od Zamościa. Podczas jednego z lotów wykonanych w ten rejon, wykonanego 31 sierpnia, ppor. Bartkowiak napotkał w okolicy Cześnik ( 20 km na południe od Zamościa ) kilkusetosobową grupę jazdy nieprzyjaciela, którą skutecznie ostrzelał i rozproszył. Ze względu na odległość lotniska we Lwowie od miejsca walk urządzono pod Korczowem wysunięte lotnisko, na którym znajdowała się stacja benzynowa i kilku mechaników.     
Z początkiem września intensywność działań bojowych eskadry spadła np. 1.IX.20 r. wykonała ona 4 loty bojowe z wykonanych w tym miesiącu dziesięciu. W ciągu września do eskadry przybyło trzech nowych pilotów kpt. pil. W. Prosiński, ppor. pil. T. Miśkiewicz, pchor. pil. J. Barcikowski. We Lwowie eskadra pozostała do 1.X.1920 r. i wskutek przesunięcia się frontu na wschód przeniosła się 8 października do Zdołbunowa, gdzie zajęto dawne bolszewickie lotnisko. Z dniem 11.X1.1920 r. eskadra rozpoczęła dalszą działalność frontową, robiąc wywiady oraz atakując wycofującego się nieprzyjaciela. 12 października przy powrocie z lotu bojowego pchor. pil. Barcikowski, lądując późno wieczorem zawadził skrzydłem o ziemię i rozbił samolot. Ranny pilot został odesłany do szpitala. W ciągu 11 i 12 października wykonała 15 lotów bojowych. Były to ostatnie loty eskadry na froncie. Z dniem 15X t. j. momentem zawarcia rozejmu zakończyła się działalność frontowa jednostki.    
Ogółem eskadra wykonała w czasie wojny polsko?sowieckiej 277 lotów bojowych w czasie 346 godzin. W wyniku ognia nieprzyjaciela z ziemi utraciła 4 samoloty, a 3 były uszkodzone. Zrzuciła około 5 tys. kg bomb i wystrzelała przeszło 100 tys. szt. pocisków do karabinów maszynowych. W wypadkach lotniczych zginęło dwóch pilotów, a jeden zmarł w skutek ran odniesionych podczas lotu bojowego. Po wojnie eskadra 8 listopada przybyła na nowe miejsce postoju do Ostrowa Wielkopolskiego. W 1921 r. dowodzenie eskadrą przejął kpt. pil. Kralewski, a jeszcze w tym samym roku weszła w skład 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Dzięki doświadczonemu personelowi i długiemu okresowi treningu operacyjnego eskadra osiągnęła duże sukcesy na froncie w nietypowych dla jednostki myśliwskiej atakach na cele naziemne. Ogólnie poniosła przy tym niewielkie straty własne. Należy podkreślić odwagę i poświęcenie personelu latającego w lotach bojowych. Nie dziwi więc to, że kilka osób z personelu latającego otrzymało order ?Virtuti Militari? V klasy i ?Krzyż Walecznych?.     
    
Twój komentarz:
Zdjęcie
    Lokalizacja
    Podgląd posta
    Powrót do tematówPowrót do wątku